نحوه قرارگیری پنل‌ها روی سازه خورشیدی یکی از عوامل مهم در طراحی نیروگاه‌های فتوولتاییک است. آرایش پنل‌ها روی استراکچر می‌تواند بر میزان استفاده از زمین، هزینه سازه، سایه‌اندازی و حتی راندمان تولید انرژی تأثیر بگذارد. در طراحی سازه‌های خورشیدی معمولاً دو نوع آرایش اصلی استفاده می‌شود: استراکچر تک‌ردیفه و استراکچر دو‌ردیفه.
تک‌ردیفه
دو‌ردیفه
یک ردیف پنل روی سازه
دو ردیف پنل روی سازه
متوسط
بالا
کم
متوسط
سیستم‌های پشت‌بامی و نیروگاه‌های کوچک
نیروگاه‌های زمینی و صنعتی
در استراکچر تک‌ردیفه پنل‌های خورشیدی در یک ردیف روی سازه نصب می‌شوند. این نوع طراحی یکی از ساده‌ترین و رایج‌ترین روش‌ها در سیستم‌های خورشیدی است و معمولاً در پروژه‌های کوچک یا سیستم‌های پشت‌بامی استفاده می‌شود.
در استراکچر دو‌ردیفه دو ردیف پنل خورشیدی روی یک سازه قرار می‌گیرند. این طراحی باعث افزایش تراکم نصب پنل‌ها در یک مساحت مشخص می‌شود و در بسیاری از نیروگاه‌های زمینی استفاده می‌شود.
در طراحی استراکچر دو‌ردیفه باید فاصله مناسب بین ردیف‌های پنل در نظر گرفته شود. این فاصله معمولاً بر اساس زاویه تابش خورشید در زمستان محاسبه می‌شود تا از ایجاد سایه روی پنل‌های ردیف عقب جلوگیری شود.
همچنین مقاومت سازه در برابر بار باد و بار برف در این نوع طراحی اهمیت بیشتری دارد، زیرا ارتفاع و سطح پنل‌ها نسبت به سازه تک‌ردیفه بیشتر است.
در مقاله قبلی انواع استراکچر پنل خورشیدی بر اساس مکانیزم (ثابت، قابل تنظیم و ردیاب خورشیدی) بررسی شد که نحوه حرکت یا تنظیم زاویه پنل‌ها را توضیح می‌دهد. ترکیب نوع مکانیزم سازه با آرایش پنل‌ها در طراحی نیروگاه خورشیدی نقش مهمی در بهینه‌سازی تولید انرژی و کاهش هزینه‌ها دارد.
در استراکچر تک‌ردیفه پنل‌ها در یک ردیف نصب می‌شوند، اما در سازه دو‌ردیفه دو ردیف پنل روی یک استراکچر قرار می‌گیرد که باعث افزایش تراکم نصب می‌شود.
در بسیاری از نیروگاه‌های زمینی از استراکچر دو‌ردیفه استفاده می‌شود زیرا امکان نصب تعداد بیشتری پنل در یک مساحت مشخص فراهم می‌شود.
اگر فاصله بین ردیف‌های پنل به‌درستی طراحی نشود ممکن است سایه ایجاد شود، بنابراین طراحی باید بر اساس زاویه خورشید و موقعیت جغرافیایی انجام شود.
سامانه نیروگاه‌های خورشیدی | نیرومارکت
